اولین یکشنبه بعد از ماه کاملی که پس از اعتدال بهاری باشه رو عید پاک میگن و این روز یه جورایی مذهبیترین روز مسیحیان است. این تعطیلات فرصتی شد تا هم برای کار و هم برای استراحت به شهر بن سفر کنم. از نکات جالب بن اینه که فرودگاه این شهر با فرودگاه کلن یکیه و از اون بهعنوان فرودگاه کلن بن نام برده میشه.
بن از معدود شهرهایی بود که در جنگ جهانی کمترین آسیب رو میبینه درحالیکه در خلال جنگ جهانی شهر کلن با خاک یکسان شد! بعد از اتحاد آلمان شرقی و غربی در اکتبر ۱۹۹۰، و انتقال پایتخت آلمان از بن به برلین، این شهر اهمیت اقتصادی و سیاسی خودشو تا حدی زیادی از دست داد و همه وزارتخانهها به جز وزارت امنیت اطلاعات همه به برلین منتقل شدند، اما امروز وجود مراکز فرهنگی در این شهر باعث شده این شهر کماکان بهعنوان یکی از جاذبههای فرهنگی کشور آلمان مطرح باشد. مرکز کارآفرینی بانوان از مراکز فرهنگی که ورود آقایون به اونجا ممنوعه و من سعادت دیدارش نداشتم.
البته دفتر مرکزی شرکتهای مهمی چون دی اچ ال (تصویر دوم) ، تلکام، دویچه وله و وزارت بهداشت و برخی از نهادهای مرتبط با سازمان ملل (تصویر دوم ) نیز در این شهر قرار داره و دانشگاه بن و محوطه دانشگاهی بی نظیرشم در نوع خودش چشم نوازه.
از شکوفههای گیلاس و خیابون شکوفههای گیلاس هم واستون بگم که تو اوایل فروردین انگار داری تو یه گوشه از بهشت قدم میزنی. البته از نوع شلوغش…
من در راین هتل دریزن اقامت داشتم. هتلی که پاتوق هیتلر در سالهای دهه 1930 بود و او بیش از 70 بار از این هتل اقامت داشت! در اینجا بود که هیتلر با نویل چمبرلین نخستوزیر بریتانیا ملاقات کرد. البته با وجود قدمت، این هتل جزئی از طرح «بن پایدار» است و عناصر توسعه پایدار هم توش رعایت میشه.
حضور کوتاه من در این شهر و چشمانداز رودخانه راین من رو یاد فیلم کرخه تا راین و موسیقی بینظیر مجید انتظامی انداخت. یه سری از آهنگها هستند که تا سلولهای قلب انسان رسوخ می کنن. حالا حال من رو تصور کنید در امتداد رود راین با طلوع آفتاب پیاده روی صبحگاهی با موسیقی کرخه تا راین
بدون دیدگاه